Κατηγορίες

Ευρετήριο Εκδοτών - Κατασκευαστών

Εγγραφείτε στο Ενημερωτικό Δελτίο
Παρακαλώ εισάγετε το e-mail σας:


Bestsellers
 




SSL
SSL


TOP 100 BEST GREEK SITES






Παρουσίαση – κριτική του βιβλίου «Σαν τα φύλλα του καπνού» -15/04/2015

Δείτε όλες τις παρουσιάσεις-κριτικές βιβλίων

Παρουσίαση – κριτική του βιβλίου «Σαν τα φύλλα του καπνού»

 

Λίγα λόγια για το βιβλίο

«Η ζωή, βλέπεις, είναι σαν τα φύλλα του καπνού, παιδί μου. Γι’ αυτά που δε σου μίλησα ποτέ. Στην αρχή είναι μικρά και πράσινα, γεμάτα ζωντάνια. Έπειτα μεγαλώνουν, ωριμάζουν, παίρνουν το χρώμα του χρυσού! Και μετά... Μετά ξεραίνονται, θρυμματίζονται, χάνονται και δε μένει τίποτα παρά μονάχα η μυρωδιά τους!»

Ιούνιος, 2001. Ο Νίκολας ταξιδεύει από την Αμερική με προορισμό την Καβάλα, έχοντας σκοπό να ανακαλύψει το άγνωστο παρελθόν του παππού του και ταυτόχρονα το δικό του μέλλον. Τα μοναδικά στοιχεία που έχει στα χέρια του είναι το όνομα μιας γυναίκας, το χωριό στο οποίο μένει και ένα κλειστό ξύλινο κουτί, που πρέπει να της παραδώσει. Το κουτί θα ανοίξει και η «Μέκκα του καπνού» θα φανερώσει τα μυστικά της...

Καβάλα, 1928. Ανάμεσα στις καπναποθήκες και στους εμπόρους, στα καπνοχώραφα και στους παραγωγούς, γεννιέται μια παιδική φιλία που θα εξελιχθεί σε έναν θυελλώδη έρωτα. Αυτός, φτωχό προσφυγόπουλο από τη Σμύρνη· εκείνη, κόρη πλούσιου καπνεμπόρου. Θα καταφέρει η αγάπη αυτή να ξεπεράσει τα χτυπήματα της μοίρας, τους πειρασμούς, τις δυσκολίες και τις δολοπλοκίες; Θα καταφέρει να σταθεί μέχρι το τέλος;

Από την Ελλάδα των μεγάλων κοινωνικών αντιθέσεων και την Αγγλία του μεσοπολέμου έως την Αμερική της καπνοβιομηχανίας και του εύκολου κέρδους, ξετυλίγεται με θαυμαστό τρόπο μια ιστορία αγάπης γεμάτη εικόνες, αρώματα και νοσταλγία.

 

Λίγα λόγια για τους συγγραφείς

Η Λία Ζώτου γεννήθηκε στην Καβάλα. Σπούδασε στο Παιδαγωγικό Τμήμα Δημοτικής Εκπαίδευσης του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων. Εκτός από την ανάγνωση βιβλίων, η οποία τη βοηθά να γνωρίζει νέους κόσμους, λατρεύει τη ζωγραφική και τη φωτογραφία.

Ο Θοδωρής Καραγεωργίου γεννήθηκε στην Καβάλα το 1981. Έχει σπουδάσει νομικά στο Πανεπιστήμιο Metropolitan του Λονδίνου. Στη συγγραφή τον οδήγησε η παρατήρηση της ζωής, της συμπεριφοράς και της εξωτερίκευσης του εσωτερικού κόσμου του ανθρώπου. Το "e-Drugs" ήταν το πρώτο του βιβλίο.

 

Κριτικές για το βιβλίο

1. Το νέο μυθιστόρημα της Λιας Ζώτου και του Θοδωρή Καραγεωργίου μας ταξιδεύει σε ιστορίες του παρελθόντος και μας μεταφέρει από την Ελλάδα και την Αγγλία μέχρι την άλλη μεριά του Ατλαντικού και τις ΗΠΑ.

Θραύσματα ιστορίας απο τα παιδικά μας χρόνια. Ιστορίες που μας έχουν διηγηθεί και δεν χορταίνουμε να ακούμε στο νέο μυθιστόρημα της Λιας Ζώτου και του Θοδωρή Καραγεωργίου.

«Η ζωή, βλέπεις, είναι σαν τα φύλλα του καπνού, παιδί μου. Γι’ αυτά που δε σου μίλησα ποτέ. Στην αρχή είναι μικρά και πράσινα, γεμάτα ζωντάνια. Έπειτα μεγαλώνουν, ωριμάζουν, παίρνουν το χρώμα του χρυσού! Και μετά… Μετά ξεραίνονται, θρυμματίζονται, χάνονται και δε μένει τίποτα παρά μονάχα η μυρωδιά τους!»

Με τη μυρωδιά του καπνού και του καφέ και με έμπνευση τις ιστορίες του παρελθόντος οι δυο συγγραφείς στρώθηκαν στη συγγραφή. Εννέα μήνες αργότερα "γεννήθηκε" το δεύτερό τους μυθιστόρημα στο σπίτι τους στην Καβάλα.

Η Λια Ζώτου και ο Θοδωρής Καραγεωργίου γράφουν για την Ελλάδα των μεγάλων κοινωνικών αντιθέσεων και την Αγγλία του μεσοπολέμου έως την Αμερική της καπνοβιομηχανίας και του εύκολου κέρδους. Μέσα από τις σελίδες του βιβλίου ξετυλίγεται με θαυμαστό τρόπο μια ιστορία αγάπης γεμάτη εικόνες, αρώματα και νοσταλγία.  Η δύναμη των συναισθημάτων των δυο πρωταγωνιστών και η ρεαλιστικότητα με την οποία περιγράφουν την εποχή και την ιστορία  θα σας καθηλώσουν.

30 Απριλίου 2014 – clickatlife.gr

 

2. Με έντονη τη μυρωδιά του καπνού να πλανιέται στον αέρα, στις αισθήσεις όλες, διάβασα το βιβλίο του συγγραφικού διδύμου Λίας Ζώτου και Θοδωρή Καραγεωργίου. Αυτό που μένει έντονο σαν συναίσθημα είναι ένα συνεχές κυνήγι ευτυχίας, δόξας, πλούτου, γαλήνης που όμως οι πρωταγωνιστές δεν αντιλαμβάνονται εγκαίρως, αφήνοντας τα χρόνια να κυλούν, τη ζωή να φεύγει μέσα από τα χέρια τους, μέσα από τα μάτια τους. Είναι τόσα πολλά αυτά που σε συγκινούν, όλο αυτό το άδικο που βιώνεις μαζί με τους ήρωες, που σου μένει μια πικρή γεύση όταν συνειδητοποιείς πόσο εύκολα, πόσο ξαφνικά οι καταστάσεις σε κάνουν από πρώτο τελευταίο και από άνθρωπο σκλάβο. Το συμφέρον κυρίαρχο παντού, σε όλες τις σκέψεις και τις συναλλαγές, όχι μόνο υλικών αγαθών μα και ηθικών αξιών. Σε πονάει να βλέπεις την ιστορία να επαναλαμβάνεται, να σε κυνηγάει το άδικο, να προσπαθείς να το πολεμήσεις και να φτάνεις να το ξεχνάς, να κάνεις και συ το ίδιο που σου κάνανε, να πονάς και να επιλέγεις σύμφωνα με αξίες που κάποτε απέρριπτες, δεν καταλάβαινες. Πώς μπορεί ένα παιδί να καταλάβει τον πατέρα που θέλει μόνο να κερδίζει, να δοξάζετε, να ζητάει περισσότερα, με πρόσχημα πάντα το καλό του, πως ό,τι κάνει το κάνει για να το εξασφαλίσει, οικονομικά, κοινωνικά;
Κι αυτό που ο φτωχός πλην τίμιος Νικόλας έζησε, τον πόνεσε, τον εξευτέλισε και προσπάθησε να πολεμήσει, ήρθε η ώρα που το έκανε με τη σειρά του και στο δικό του παιδί, του επέβαλε να ζει χωρίς αυτόν, του έμαθε να αναζητάει πάντα ένα αντάλλαγμα σε ό,τι ψάχνει, ακόμη και στην επιλογή του συντρόφου.
Κι αυτό που ο ίδιος είχε πάντα ως σκέψη, ως απωθημένο, να επιστρέψει αντάξιος πια (ποιου άραγε) να βρει τη χαμένη του αγάπη, το αφήνει να το ξεθωριάσει ο χρόνος, ο ανήλεος αυτός κριτής που καταφέρνει και αλλάζει κατά πώς τον συμφέρει τα γεγονότα, τα αισθήματα, τα θέλω και τα πρέπει με τις πράξεις μας.
Ίσως είναι λίγο ουτοπικό να πιστεύουμε πως κάποιος άλλος φταίει πάντα για τις δικές μας πράξεις, επιλέγουμε πάντα να φορτώνουμε τις δικές μας κακές επιλογές, τις δικές μας αδυναμίες σε κάποιον που μας οδήγησε εκεί που φτάσαμε.
Όμως, υπάρχουν και άνθρωποι που παραμένουν πιστοί στις αξίες τους, σε ό,τι αγάπησαν με πάθος, σε ό,τι ορκίστηκαν για μια ζωή, και το τήρησαν. Πόσοι τέτοιοι άνθρωποι υπάρχουν άραγε σήμερα;
Και όλα αυτά με φόντο πάντα τον καπνό, τα φύλλα του που μοιάζουν τόσο με τη ζωή, με τα χρώματά της, με την πορεία που ακολουθούμε, με την κατάληξη που έχουμε, με το άρωμα που παραμένει ανεξίτηλα στη μνήμη.
Η πανέμορφη Καβάλα αποκτά στα μάτια μας μια τόσο μαγευτική διάσταση, όλες οι λεπτομέρειες από τις περιγραφές στα καπνοχώραφα και τον τρόπο ζωής εκείνων των ανθρώπων έρχονται να θυμίσουν, σε όσους τα έζησαν, άλλες εποχές, τόσο μακρινές μα και τόσο γνώριμες.
Είναι τόσο ωραία δοσμένες οι αγροτικές εργασίες, που φτάνεις να ζηλεύεις τον τρόπο που ζούσαν, την ανεμελιά, το δέσιμο της οικογένειας, των γειτόνων, όσων είχαν την ίδια τύχη κυνηγημένοι πάντα από το άδικο.
Για μας εδώ στην περιοχή του Αγρινίου είναι ιδιαιτέρως γνωστά όσα περιγράφει, με μόνη διαφορά τις περίεργες ομολογώ, λέξεις, που πρώτη φορά άκουσα, γιατί απλά εμείς τους δίναμε άλλη περιγραφή, άλλη ονομασία. Όμως το αποτέλεσμα είναι το ίδιο, όλη αυτή η ατμόσφαιρα, η μυρωδιά του καπνού, παραμένει έντονη μέχρι και σήμερα.
Τι αξίζει τελικά στη ζωή, να ξέρεις τι επιθυμείς, να παλεύεις να το αποκτήσεις, να κυνηγάς το «μεγάλο ψάρι» χωρίς να αντιλαμβάνεσαι το κόστος, χωρίς να νοιάζεσαι τι χάνεις στην πορεία, και φτάνοντας να το πιάσεις, τι έχει μείνει τελικά, μια πικρή ανάμνηση ότι δεν σου φτάνει πια ο χρόνος να πραγματοποιήσεις αυτό για το οποίο αρχικά ξεκίνησες;
Να βλέπεις τη ζωή να χάνεται, μια ζωή που έζησες χωρίς ουσία, χωρίς τη γλύκα της απόλαυσης ότι τα κατάφερες, μα με τη στυφή γεύση του ανικανοποίητου στα χείλη;
Και φτάνοντας πια στο τέλος, να ανακαλύπτεις ότι ο μόνος εχθρός σου είσαι εσύ, κανένας άλλος, προσπαθούσες να κυνηγήσεις μια σκιά, που στο τέλος σε κατάπιε, σου ξέφυγε, ξεράθηκε και διαλύθηκε, θρυμματίστηκε, σαν τα φύλλα του καπνού!

Ιουλία Ιωάννου – 19/05/2014 – agrinio-life.gr

 

3. Βλέποντας αυτό το βιβλίο στις προθήκες του βιβλιοπωλείου μου ήρθαν στον νου θύμησες πολλές. Τη πρώτη φορά που ήρθα σε επαφή με τον καπνό ήταν στην ηλικία των 10 χρονών που για τη παρέα κάθισα να βελονιάσω. Τη πρώτη ώρα κουράστηκα και θαύμασα αυτούς τους ανθρώπους με τις αντοχές τους. Θυμήθηκα τις αφηγήσεις της μητέρας μου που μου έλεγε για την καπναποθήκη του Χαντζόγλου, πόσοι πολλοί καπνεργάτες δούλευαν εκεί μέσα μέχρι τη νύχτα. Για τον πατέρα του ακόμη που καταστράφηκε στο πόλεμο και για να σώσει την επιχείρηση και πούλησε το αρχοντικό του στο παππού μου .

Η Πιερία, νομός του καπνού, με τον Καπνικό Σταθμό που γίνονταν πειράματα ποικιλιών και εφοδίαζε όλη τη περιοχή. Μέχρι που τελείωσαν οι επιδοτήσεις καπνού. Ακόμη και η Αιτωλοακαρνανία, τόπος καταγωγής μου, που έμαθα αργότερα για τη κακή τύχη των καπνοπαραγωγών , τον θάνατο ενός καπνοπαραγωγού στη Σφήνα του Ξηρομέρου το 1962,του Δημήτρη Βλάχου, στις φασαρίες όπως του Κιλελέρ, και η Καβάλα… Οι μεσίτες που έπαιρναν τζάμπα τον καπνό και πλούτιζαν σε βάρος των φτωχών προσφύγων. Που εκμεταλλευόταν πολιτικές καταστάσεις όπως τη Μικρασιατική καταστροφή και όλα τα ακόλουθα. Γνωρίζοντας όλη αυτή τη εκμετάλλευση και τη σκληρή αγροτική ζωή πήρα το βιβλίο. Και με δικαίωσαν οι συγγραφείς με τη πένα και την έρευνα που έκαναν. Κι από ότι είδα στη τελευταία σελίδα του βιβλίου έκαναν πολύ αξιόλογη δουλειά.

 «Η ζωή, βλέπεις, είναι σαν τα φύλλα του καπνού, παιδί μου. Γι’ αυτά που δε σου μίλησα ποτέ. Στην αρχή είναι μικρά και πράσινα, γεμάτα ζωντάνια. Έπειτα μεγαλώνουν, ωριμάζουν, παίρνουν το χρώμα του χρυσού! Και μετά... Μετά ξεραίνονται, θρυμματίζονται, χάνονται και δε μένει τίποτα παρά μονάχα η μυρωδιά τους!»

Ο Νίκολας ταξιδεύει από την Αμερική με προορισμό την Καβάλα, έχοντας σκοπό να ανακαλύψει το άγνωστο παρελθόν του παππού του και ταυτόχρονα το δικό του μέλλον. Τα μοναδικά στοιχεία που έχει στα χέρια του είναι το όνομα μιας γυναίκας, το χωριό στο οποίο μένει και ένα κλειστό ξύλινο κουτί, που πρέπει να της παραδώσει. Το κουτί θα ανοίξει και η «Μέκκα του καπνού» θα φανερώσει τα μυστικά της στη Καβάλα του 1928. Ανάμεσα στις καπναποθήκες και στους εμπόρους, στα καπνοχώραφα και στους παραγωγούς, γεννιέται μια παιδική φιλία που θα εξελιχθεί σε έναν θυελλώδη έρωτα. Αυτός, φτωχό προσφυγόπουλο από τη Σμύρνη∙ εκείνη, κόρη πλούσιου καπνεμπόρου. Θα καταφέρει η αγάπη αυτή να ξεπεράσει τα χτυπήματα της μοίρας, τους πειρασμούς, τις δυσκολίες και τις δολοπλοκίες; Θα καταφέρει να σταθεί μέχρι το τέλος; Από την Ελλάδα των μεγάλων κοινωνικών αντιθέσεων και την Αγγλία του μεσοπολέμου έως την Αμερική της καπνοβιομηχανίας και του εύκολου κέρδους, ξετυλίγεται με θαυμαστό τρόπο μια ιστορία αγάπης γεμάτη εικόνες, αρώματα και νοσταλγία. Θραύσματα ιστορίας από τα παιδικά μας χρόνια. Η οικογένεια Αρώνη, μία εύπορη οικογένεια από την Σμύρνη, τον Σεπτέμβριο του 1922, βιώνει την καταστροφή της πόλης τους. Κατατρεγμένη, έπειτα από τον βίαιο ξεριζωμό τους, καταλήγει μαζί με χιλιάδες άλλους πρόσφυγες στην περιοχή της Καβάλας. Εκεί, έχοντας χάσει κάθε πολυτέλεια και άνεση που διέθεταν πίσω στην πατρίδα τους, εγκαθίστανται σε κάποιο χωριό και αποφασίζουν να ασχοληθούν με την καλλιέργεια του καπνού, όπως συνέβη άλλωστε με τους περισσότερους πρόσφυγες. Ο Απόστολος Δρένιος, μεγάλος καπνέμπορος της περιοχής, εκμεταλλευόμενος τα φτηνά, προσφυγικά, εργατικά χέρια που έχει γεμίσει η πόλη της Καβάλας και συγκεντρώνοντας σε εξευτελιστικές τιμές τα άριστα καπνά που παράγουν τα χωριά του Νομού, αποφασίζει να επεκτείνει τις καπναποθήκες που έχει κληρονομήσει από τον δικό του πατέρα. Ως δείγμα του πλούτου και της δύναμής του, ανεγείρει ένα αρχοντικό, ως εξοχικό, σε κάποιο από τα γύρω χωριά της περιοχής, στο ίδιο χωριό που έχει εγκατασταθεί η οικογένεια Αρώνη. Το ίδιο εκείνο καλοκαίρι, η Αρετή Δρένιου, η κόρη του πλούσιου καπνέμπορα, γνωρίζει στο χωριό τον συνομήλικό της Νικόλα, τον γιο της οικογένειας Αρώνη, και τα δύο παιδιά γίνονται αχώριστοι φίλοι. Εκείνος της δείχνει τη ζωή του χωριού. Εκείνη, θα τον μυήσει σε έναν κόσμο τελείως ξενικό προς το φτωχό προσφυγόπουλο. Τα χρόνια περνούν και τα δύο παιδιά μεγαλώνουν. Η φιλία τους εξελίσσεται σε έναν θυελλώδη έρωτα, μέχρι που ο Απόστολος Δρένιος, μαθαίνει πως η κόρη του είναι ερωτευμένη με κάποιο φτωχό χωριατόπαιδο, και η αγάπη των δύο νέων δοκιμάζεται με τον χειρότερο τρόπο!

«Η ιδέα για το συγκεκριμένο βιβλίο βγήκε τελείως αυθόρμητα» έχουν δηλώσει οι συγγραφείς. «Πηγή έμπνευσης αποτέλεσε μία νοσταλγική επιθυμία να γυρίσουμε σε ένα παρελθόν που δεν ζήσαμε, αλλά συνάμα μας φαινόταν τόσο οικείο. Ζεστός ελληνικός καφές να αχνίζει στα λευκά φλιτζάνια, η σόμπα στο σπίτι του παππού και της γιαγιάς να καίει, τα κάστανα να σκάνε στη φωτιά... Και οι δικοί μας, με δάκρυα στα μάτια, να αφηγούνται ιστορίες από τα παλιά.. .Τα «φύλλα» θα μπορούσαμε να πούμε πως δεν είναι απλά μία φανταστική ιστορία. Είναι θραύσματα από ιστορίες που μας έχουν διηγηθεί στην παιδική μας ηλικία, είναι γεγονότα από χρόνια αλησμόνητα που δεν χορταίναμε να τα ακούμε και τα οποία μας συντροφεύουν μέχρι και σήμερα.»

Με τη μυρωδιά του καπνού και του καφέ και με έμπνευση τις ιστορίες του παρελθόντος γράφτηκε τούτο το βιβλίο και σας προτείνω να ταξιδέψετε γιατί ίσως βρείτε μέσα κομμάτι σας, την οικογένεια σας, την ιστορία του τόπου μας…

Μάγδα Παπαδημητρίου – 08/11/2014 – antilogospierias.gr

 

 

Δείτε όλες τις παρουσιάσεις-κριτικές βιβλίων

Copyright 2017   Δ.ΜΑΥΡΟΜΑΤΑΚΗΣ-Γ.ΖΗΣΟΥΔΗΣ Ο.Ε. All rights reserved
Όροι Χρήσης  |  Δήλωση Απορρήτου