Κατηγορίες

Ευρετήριο Εκδοτών - Κατασκευαστών

Εγγραφείτε στο Ενημερωτικό Δελτίο
Παρακαλώ εισάγετε το e-mail σας:


Bestsellers
 




SSL
SSL


TOP 100 BEST GREEK SITES






Παρουσίαση – κριτικές του βιβλίου «Δίδυμα φεγγάρια» -03/03/2015

Δείτε όλες τις παρουσιάσεις-κριτικές βιβλίων

Παρουσίαση – κριτικές του βιβλίου «Δίδυμα φεγγάρια»

 

Λίγα λόγια για το βιβλίο

Ένας πρίγκιπας. Ένα άσπρο άλογο. Μια νύχτα με δίδυμα φεγγάρια, που ανάσαινε την ομορφιά της Κερκίνης. Κι η Αλίκη φέρνει στον κόσμο δύο δίδυμα κοριτσάκια. Μόνο που αναγκάζεται να πουλήσει το ένα της παιδί...
Η Αγάπη και η Ελισάβετ μοιάζουν σαν δυο σταγόνες νερό. Μεγαλώνουν χωρίς να ξέρουν την ύπαρξη η μια της άλλης. Μέχρι που οι ζωές τους μπλέκονται αδυσώπητα.
Ένα μυθιστόρημα για τον έρωτα, την αναπνοή του Θεού πάνω στη γη. Μια ιστορία βασισμένη σε αληθινά γεγονότα, που χορεύει ανάμεσα στο όνειρο και την αλήθεια, προσπαθώντας να κεντήσει την ίδια την αγάπη.

 

Λίγα λόγια για την συγγραφέα (Ρώσση - Ζαΐρη, Ρένα)

Γεννήθηκε στην Αθήνα. Είναι αριστούχος του Αμερικανικού Κολλεγίου Θηλέων, της Σχολής Νηπιαγωγών Αθηνών και διπλωματούχος του London Montessori Centre/Nussery Infant Teaching Diploma. Είναι μέλος του Κύκλου Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου και της Γυναικείας Λογοτεχνικής Συντροφιάς. Εργάζεται ως νηπιαγωγός, έχει γράψει πολλά παιδικά βιβλία και έχει μεταφράσει περισσότερα από 750 βιβλία παιδικής και εφηβικής λογοτεχνίας. Το 1985 τιμήθηκε με τον Έπαινο της Γ.Λ.Σ. για το βιβλίο της "Δέκα μικρές θαλασσινές σταγόνες". Το 2002 προτάθηκε από τον Κύκλο Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου για αναγραφή στον Τιμητικό Πίνακα της IBBY (International Board on Books for Young People), για τη μεταφραστική δουλειά. Έχει τιμηθεί και με το βραβείο της "Ελληνικής Εταιρείας Μεταφραστών Λογοτεχνίας", για το σύνολο του μεταφραστικού της έργου σε βιβλία για παιδιά και την προσφορά της στην παιδική λογοτεχνία. Έχει εμφανιστεί σε πολλές ραδιοφωνικές και τηλεοπτικές εκπομπές με θέμα το παιδί και τα προβλήματά του.

 

Κριτικές για το βιβλίο

1. Τα τερτίπια της ζωής πολλές φορές είναι μακράν πιο μπλεγμένα και δύσκολο να τα ανακαλύψει ακόμη και ο πιο καλός μυθιστοριογράφος. Ίσως γι’ αυτό και υπάρχουν γύρω μας τόσα και τόσα απίστευτα που ακούμε και βλέπουμε καθημερινά, γιατί συναγωνίζονται ίσως τη φαντασία. Ποιος άραγε κλέβει ιδέες για να απλώσει στον καμβά του τα χρώματα που θα ζωγραφίσει, η πραγματικότητα ή η φαντασία;
Πράγματι, πολλές φορές ακούμε μια ιστορία και αδυνατούμε να πιστέψουμε πώς μπορεί ένα μυαλό να σκέφτηκε να διαπράξει ένα ειδεχθές έγκλημα, να τιμωρήσει με τον πιο βάναυσο τρόπο μια άλλη ψυχή, ένα φθαρτό σώμα.
Στο ταλέντο του συγγραφέα να αποτυπώσει τις λέξεις του και να υφάνει τον ιστό της ιστορίας του μένει πια μόνο το να εμπλουτίσει με όσο το δυνατόν πιο ωραίες εικόνες, πιο ζωντανούς χαρακτήρες, πιο παραστατικά τα γεγονότα. Κάτι που η κυρία Ρώσση το καταφέρνει κατά τον καλύτερο δυνατό τρόπο, στα Δίδυμα Φεγγάρια.
Είναι μια ανατριχιαστική ιστορία, βασισμένη σε αληθινά γεγονότα, μα εξ’ ολοκλήρου στηριγμένη στα ψέματα που οι ήρωες έστησαν τη ζωή τους, βάδισαν τα χρόνια τους. Και όταν οι άνθρωποι κάνουν λάθη, όταν ένας γονιός κάνει λάθος, τις περισσότερες φορές, έχει αντίκτυπο στο παιδί του.
Τι είναι άραγε καλύτερο για ένα παιδί, να μεγαλώσει μέσα στην αγάπη και την αγκαλιά μιας μάνας φτωχής, που το μόνο που μπορεί να του προσφέρει είναι το μητρικό χάδι, η παρουσία και η σιγουριά; Ή μήπως αν προτιμήσει να μεγαλώσει το παιδί της μέσα στα πλούτη, μέσα στα υλικά αγαθά μα χωρίς τη δική της ανάσα, χωρίς να νιώσει ποτέ την αγάπη, παρόλο που την ακούει καθημερινά στο όνομά της;
Κι όταν πρόκειται για δύο παιδιά, για δίδυμα αδέλφια, πώς είναι δυνατόν να μπορέσεις να ξεχωρίσεις σε ποιο θα χαρίσεις την άνεση, τη μόρφωση, τη δυνατότητα να ζήσει μια άνετη ζωή και ποιο να κρατήσεις κοντά σου; Δύσκολη απόφαση και αλίμονο σε όποια μάνα βρέθηκε σε μια τέτοια στιγμή στη ζωή της.
Οι τύψεις ότι διέπραξες ένα έγκλημα ότι μπορούσες μα δεν κατάφερες να επιβληθείς στον εγωισμό σου, στη ζήλια που σε κατατρώει είναι το πιο συγκλονιστικό γεγονός, αυτό που καθορίζει τα πάντα.
Σαράκι που σε τρώει μέσα σου, σκέφτεσαι πόσο πολύ θέλεις να αποχτήσεις κάτι, κάποιον, κι όταν δεν μπορείς, όταν βλέπεις πως τον χάνεις, επιλέγεις να τον καταστρέψεις, επιλέγεις τη δική του καταδίκη μα συνάμα και τη δική σου δυστυχία. Πώς είναι ποτέ δυνατόν να αγαπάει ένας άνθρωπος με λάθος τρόπο; Μα, η αγάπη είναι ένα Θείο δώρο που όποιος τη νιώσει, όποιος έχει τη δύναμη να την εκφράσει, να τη δείξει μέσα από τις πράξεις του, να καθρεφτιστεί μέσα στα μάτια του, πώς γίνεται ο ίδιος αυτός άνθρωπος να είναι ικανός να κάνει τόσο μεγάλο κακό σε όποιον δηλώνει πως αγαπάει;
Και όπως έχει δείξει άπειρες φορές η πραγματικότητα, τα μεγαλύτερα εγκλήματα, τα μεγαλύτερα λάθη έχουν γίνει στο όνομα της αγάπης, ακόμη και η Μήδεια από αγάπη σκότωσε τα ίδια της τα παιδιά!
Το μόνο που μπορεί να κρατήσει ζωντανό έναν άνθρωπο, είναι η πίστη. Ίσως γι’ αυτό το λόγο ο Θεός μας δοκιμάζει μέσα από τα λάθη μας, μέσα από τα πάθη μας, για να ανακαλύψουμε τον τρόπο να εξιλεωθούμε, μέσω της πίστης.
Κι όταν φτάσει η στιγμή της συγχώρεσης, η στιγμή που θα νιώσουμε μέσα μας ότι μπορούμε πια να σηκώσουμε οποιοδήποτε φορτίο στη ζωή μας, τότε μπορούμε να βρούμε τη γαλήνη. Μέσα από την αλήθεια και την πίστη που θα μας οδηγήσει στην επίγνωση ότι είμαστε τόσο φθαρτοί και αντικρίζοντας κατάματα το παρελθόν, κι ό,τι μας πλήγωσε μπορούμε να πορευτούμε με καθαρή πια ψυχή!

Ιουλία Ιωάννου – 10-06-2014 – agrinio-life.gr

 

2. Έχω διαβάσει και αγαπήσει όλα τα προηγούμενά βιβλία της κυρίας Ρώσση-Ζαϊρη, με το «Κόκκινο Κοράλλι» και το «'Άρωμα Βανίλιας» να έχουν ξεχωριστή θέση στην καρδιά μου. Δε θα μπορούσα λοιπόν να μην αναζητήσω το καινούριο της λογοτεχνικό έργο. Όμως, για να είμαι απολύτως ειλικρινής, υπήρξα επιφυλακτική απέναντί του, καθώς όσο κι αν λατρεύω τις ταινίες που βασίζονται σε αληθινά γεγονότα άλλο τόσο αντιπαθώ τα αντίστοιχα βιβλία.

Όμως ακόμη κι αυτή τη μικρή αμφιβολία η κυρία Ρώσση-Ζαΐρη μου την εξάλειψε από την πρώτη σελίδα με την υπέροχη εισαγωγή της. Ίσως δε θα έπρεπε να το αναφέρω, καθώς το σημείωμα του συγγραφέα δεν αποτελεί, για κάποιους, μέρος της ιστορίας που θα διαβάσει ο αναγνώστης όμως, κατά τη γνώμη μου, αποτελεί μέρος του βιβλίου.

Ένας από τους λόγους λοιπόν  που έχω αδυναμία στα βιβλία της Ρένας Ρώσση- Ζαΐρη είναι τα υπέροχα λόγια με τα οποία μας συστήνει το βιβλίο. Ο γεμάτος σεβασμό και αγάπη τρόπος που απευθύνεται σε όλους εμάς τους αναγνώστες, καλώς ορίζοντάς μας στην ιστορία που θέλει να διηγηθεί.

Αυτή η ιστορία μιλάει για δύο δίδυμες αδερφές, δύο δίδυμα φεγγάρια. Γεννήθηκαν ενωμένες, όμως η μοίρα τις χώρισε. Παρακολουθούμε τις ζωές τους ξεχωριστά, μέχρι που κάποια στιγμή η μοίρα τις ενώνει, κάνοντας τις σελίδες τους να γίνουν ένα για τον αναγνώστη.

Όπως γίνεται αντιληπτό δε θέλω, αλλά κυρίως δεν πρέπει, να αποκαλύψω περισσότερα για την υπόθεση. Για ακόμη μια φορά η συγγραφέας παραδίδει ένα κείμενο γεμάτο λυρισμό και αρώματα. Γεμάτο ποίηση και γλύκα. Φαινομενικά, ίσως η ιστορία δεν σφύζει από πρωτοτυπία, όμως κάτι τέτοιο απλώς δεν μπορείς να το αντιληφθείς, μπροστά στην αρτιότητα του κειμένου και των ηρώων.  Το ψυχογράφημα των χαρακτήρων μας παρουσιάζεται δομιμένο, χτισμένο με λεπτομέρεια και προσοχή. Αλλά η ουσία, αυτό που πραγματικά με έκανε να θεωρήσω ευτυχία την ανάγνωση του συγκεκριμένου βιβλίου, είναι η μεταφορά των συναισθημάτων των πρωταγωνιστών. Πώς μπορεί μία καρδιά να νιώσει τόσο πόνο, τόση χαρά, τόση παραίτηση, τόση αγάπη;

 Η συγγραφέας καταφέρνει να σε κάνει να αισθανθεί όλα αυτά τα συναισθήματα, όλη αυτή την ένταση, όλες τις σκέψεις των χαρακτήρων του βιβλίου.

Κάποιες φορές απλώς δε μπορείς να εξηγήσεις με απλά λόγια το γιατί σου αρέσει τόσο πολύ ένα λογοτεχνικό έργο. Κάποιες φορές απλώς το νιώθεις. Φτάνεις στην τελευταία του σελίδα, κλείνεις τα μάτια και ξέρεις πως έχεις διαβάσει κάτι μοναδικό, γραμμένο με τρυφερότητα και αγάπη.

Μαρία Μπακάρα- artsandthecity.gr

 

3. Συνέντευξη

Πηγαίνετε σε σχολεία, σε βιβλιοπωλεία, σε πολλές εκδηλώσεις βιβλιοφιλίας.  Πού αποδίδετε το γεγονός ότι οι Έλληνες δεν διαβάζουμε, όπως τουλάχιστον δείχνουν  οι  ευρωπαϊκές έρευνες;

Δυστυχώς δεν έχουμε το βιβλίο ανάμεσα στις πρώτες προτεραιότητές μας. Γιατί δεν έχουμε εκπαιδευτεί από την παιδική μας ηλικία, γιατί δεν είχαμε σωστά πρότυπα, γιατί δεν υπάρχουν οργανωμένες βιβλιοθήκες, γιατί δεν υπάρχει σωστή πολιτική βιβλίου από το κράτος, γιατί δεν έχουμε καταλάβει την αξία του, γιατί, γιατί… Είναι άπειρα τα «γιατί», άπειροι οι λόγοι. Κι είναι τόσο, μα τόσο κρίμα.

 

Έχετε δηλώσει ότι δίπλα σε κάθε ρήμα που χαρακτηρίζει τον Ελληνα πρέπει να προσθέτουμε και το «πολύ». Εσάς τι «πολύ» σας χαρακτηρίζει;

Ναι, το έχω πει. Ως λαός δεν κρατάμε μέσα μας τον καημό μας. Τραγουδάμε πολύ, χορεύουμε πολύ, φωνάζουμε πολύ, θυμώνουμε πολύ… Δίπλα σε κάθε ρήμα που μπορώ να χρησιμοποιήσω για τους Ελληνες, προσθέτω κι ένα ‘πολύ’. Ανοιγόμαστε, δεν αφήνουμε να μας πλημμυρίσει το σκοτάδι, κάνουμε αξιέπαινες  προσπάθειες να γίνουμε ένα με το φως που λούζει τη χώρα μας, με το απέραντο γαλάζιο, προσπαθούμε να επικοινωνήσουμε με τους άλλους με κάθε τρόπο. Και νιώθω περήφανη πουείμαι Ελληνίδα, που νιώθω να με χαρακτηρίζει κι εμένα το «πολύ».

Το πάθος σε οτιδήποτε κάνω, είναι το χαρακτηριστικό μου. Δίνομαι στους ανθρώπους που αγαπώ, δίνομαι στη γραφή, δίνομαι σε οτιδήποτε με ενθουσιάζει. Γενικά γελάω ή χαμογελάω πολύ, κλαίω πολύ, στενοχωριέμαι πολύ… Νιώθω έντονα τη ζωή και προσπαθώ να βλέπω πάντα το ποτήρι μισογεμάτο. Μου το έμαθαν τα παιδιά. Με βοήθησαν να συνειδητοποιήσω πως η ευτυχία βρίσκεται κλεισμένη μέσα στην ίδια μας τη χούφτα. Το μόνο που έχουμε να κάνουμε είναι να την ανακαλύψουμε. Κι είναι τόσο απλό αυτό,γιατί όπως έχει πει κι ο λατρεμένος μου συγγραφέας, ο Νίκος Καζαnτζάκης: «Εχεις τα πινέλα, έχεις και τα χρώματα, ζωγράφισε τον παράδεισό σου και μπες μέσα».

 

Όταν τελειώνει ένα βιβλίο σας σάς λείπουν οι ήρωες σας; Το ξαναδιαβάζετε μετά από καιρό; Μεταφέρετε κάποιες ιδέες σε κάποιο επόμενο;

Όταν τελειώνει ένα βιβλίο νιώθω τόσο, μα τόσο κουρασμένη. Νιώθω κενή από συναισθήματα, μια και τα έχω καταθέσει όλα στις σελίδες του μυθιστορήματός του. Όχι, δε μου λείπουν οι ήρωες. Γιατί έχουν πια φτάσει στο τέλος του ταξιδιού που επέλεξαν να κάνουν μέσα από τη γραφή μου... Λίγο πριν παραδώσω το μυθιστόρημά μου στην υπεύθυνη έκδοσης, το έχω διαβάσει τόσες και τόσες φορές, το έχω «κεντήσει», όπως λέω, γι’ αυτό και δεν το ξαναδιαβάζω. Ούτε μεταφέρω ιδέες σε κάποιο καινούργιο μου μυθιστόρημα γιατί το καθένα έχει το δικό του στόχο, ένα στόχο που δεν ταιριάζει με τον επόμενο. Νιώθω αποκαμωμένη μόλις το τελειώσω, περιμένω ανυπόμονα και με άγχος τις πρώτες κριτικές. Κι ύστερα... κι ύστερα περιμένω εκείνη τη μαγική ώρα, έρχεται κατά κύματα η θάλασσα της αγάπης από τους αναγνώστες μου και με πλημμυρίζει και με ενθουσιάζει και χοροπηδάω σαν μικρό παιδί, έτοιμη να ανοίξω και πάλι πανιά για το καινούργιο ταξίδι...

 

Η αγάπη παίζει σημαντικό ρόλο στη ζωή σας και όπως έχετε δηλώσει χαρακτηριστικά «η αγάπη είναι ο μόνος δρόμος». Η αγάπη όμως πολλές φορές πονάει. Τι λέτε σε μια πονεμένη καρδιά;

Από μικρούλα το ακούω αυτό. Ακόμα και η γιαγιά μου, μου έλεγε πως «Όποιος αγαπάει, πονάει...». Εννοούσε όμως πως καμιά φορά η αλήθεια στα λόγια των ανθρώπων που σε αγαπάνε, μπορεί και να σε πληγώσει. Με τα χρόνια κατάλαβα πως όλα μπορεί να μας πονάνε σε αυτόν τον κόσμο, εκτός από την αγάπη. Η μοναξιά, μας πονάει. Το ίδιο και η απόρριψη. Ο χαμός ενός αγαπημένου προσώπου πονάει. Ακόμα και τα αρνητικά μας συναισθήματα, όπως η ζήλια, μας πονάνε. Εκτός από την αγάπη. Που είναι το μοναδικό συναίσθημα που μπορεί να γιατρέψει τον πόνο. Συνήθως αν κάποιος μας εγκαταλείψει, λέμε πως μας πόνεσε, παρόλο που μας αγαπούσε. Λάθος. Αν μας αγαπούσε πραγματικά, δε θα έφευγε ποτέ από κοντά μας. Μετράμε λάθος την αγάπη, τόσες και τόσες φορές. Τελικά η αγάπη δεν μπορεί να την περιγράψει κανείς με λέξεις. ‘Αγαπώ θα πει χάνομαι’ είχε πει κάποτε ο Νίκος Καζαντζάκης όταν τον ρώτησαν τι σημαίνει να αγαπάς. Τα δανείστηκα τα λόγια του, τα χρησιμοποίησα ως τίτλο για ένα από τα μυθιστορήματά μου που μιλάει για την αγάπη και κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ψυχογιός. Τα δανείστηκα για να προσπαθήσω να πείσω πως η αγάπη, σε όλες της τις μορφές, είναι ο μοναδικός δρόμος της ζωής μας, ο μόνος δρόμος που σε κάνει πιο δυνατό.

 

Αν έπρεπε να διαλέξετε μεταξύ οικογένειας και συγγραφής πόσο δύσκολη θα ήταν η απόφαση; Έχετε έρθει ποτέ σε αυτή τη θέση;

Με κάνει ευτυχισμένη η γραφή. Είναι μοναχική κι όμως κλείνει μέσα της τον κόσμο ολόκληρο. Και μπορεί ένας συγγραφέας να νιώθει λίγο σαν μικρός θεός, όμως είναι τόσο ευάλωτος, τόσο γυμνός. Προσφέρεις κομμάτια της ψυχής σου, περιμένεις την κριτική. Με κάνει να χαίρομαι η γραφή, όταν μετουσιώνεται σε αγάπη, μόλις κυκλοφορεί κάθε νέο μου μυθιστόρημα και το πιάνουν στα χέρια τους οι αναγνώστες. Έχω πάρει και συνεχίζω να παίρνω άπειρη αγάπη από όσους διαβάζουν τα βιβλία μου. Είναι η δύναμή μου και τους ευχαριστώ καθημερινά. Νιώθω βαριά την ευθύνη γιατί δεν θα ήθελα να τους απογοητεύσω ποτέ. Κάθε μέρα προσπαθώ να φανώ αντάξιά τους, να δίνω ελπίδα, να προσφέρω χαρά. Αν όμως έπρεπε να διαλέξω, αν έπρεπε να στερηθώ τη γραφή για χάρη της οικογένειάς μου, τότε θα το έκανα, φυσικά. Θα ήταν δύσκολη η απόφαση, θα με πονούσε πολύ, αλλά δεν μπορώ να αρνηθώ τίποτα στους ανθρώπους που αγαπάω και με αγαπάνε. Γι’ αυτό το λόγο δεν ερχόμαστε εξάλλου σε αυτή τη γη; Για να δώσουμε και να πάρουμε αγάπη. Όλα τα άλλα είναι μηδαμινά μπροστά σε αυτό. Ευτυχώς όμως δε χρειάστηκε ως τώρα να επιλέξω κι ελπίζω να μη χρειαστεί ποτέ.

 

Από τα βιβλία σας, ποιο σας αγγίζει περισσότερο;

Ξεχωρίζω το «Αγαπώ θα πει χάνομαι», εκδόσεις Ψυχογιός, γιατί ήταν η πρώτη φορά που άφησα ελεύθερη την Ρένα των ενηλίκων να γίνει ένα με τη Ρένα των παιδιών. Ως εκείνη τη στιγμή τα διαχώριζα. Ώσπου δεν άντεξα άλλο κι ελευθερώθηκα. Μίλησα για την αγάπη, την αγάπη που είναι ο μόνος δρόμος στη ζωή μας. Κι αυτή η αγάπη έγινε μπούμερανγκ και ξαναγύρισε σε μένα, μέσα από τον ενθουσιασμό των αναγνωστών. Όμως στ’ αλήθεια πιστεύω πως τα δυσκολότερα μυθιστορήματα που έχω γράψει ως σήμερα είναι οι ‘Μικροί Άγγελοι’ και η συνέχειά τους, το ‘Αρωμα Βανίλιας’. Γιατί γρατσούνισα την καρδιά μου, ταξίδεψα στην ίδια την ψυχή των ηρώων μου, για να ανακαλύψω τι σημαίνει πραγματικά άνθρωπος, πού βρίσκεται κρυμμένη η ευτυχία. Ταξίδεψα στον ίδιο τον εαυτό κάθε γυναίκας, προσπάθησα να περπατήσω στην αυτογνωσία, προσπάθησα να βοηθήσω κάθε αναγνώστριά μου να αγαπήσει πραγματικά τον εαυτό της....

16-05-2014 – argolidalife.gr

 

 

Δείτε όλες τις παρουσιάσεις-κριτικές βιβλίων

Copyright 2018   Δ.ΜΑΥΡΟΜΑΤΑΚΗΣ-Γ.ΖΗΣΟΥΔΗΣ Ο.Ε. All rights reserved
Όροι Χρήσης  |  Δήλωση Απορρήτου