Κατηγορίες

Ευρετήριο Εκδοτών - Κατασκευαστών

Εγγραφείτε στο Ενημερωτικό Δελτίο
Παρακαλώ εισάγετε το e-mail σας:


Bestsellers
 




SSL
SSL


TOP 100 BEST GREEK SITES






Παρουσίαση - κριτική του βιβλίου «Το κελάρι της ντροπής» -30/11/2014

Δείτε όλες τις παρουσιάσεις-κριτικές βιβλίων

Παρουσίαση – κριτική του βιβλίου «Το κελάρι της ντροπής»

 

Λίγα λόγια για το βιβλίο

Δεκαετία του '60. Σ' ένα μικρό χωριό της Μεσσηνίας, τρεις αδελφές, η Δήμητρα, η Αναστασία και η Μυρτώ, μεγαλώνουν στη σκιά ενός πατέρα αφέντη και μιας μάνας που δεν έχει λόγο. Η μόνη έξοδός τους είναι κάθε Κυριακή για την εκκλησία και στο πανηγύρι του χωριού, μία φορά τον χρόνο. Οι καιροί σκληροί, αλλά οι πράξεις σκληρότερες. Και μια μέρα ο πατέρας τις εγκαταλείπει και εξαφανίζεται. Το κοινωνικό στίγμα είναι βαρύ για την οικογένεια που άφησε πίσω του, όμως μαζί έρχεται και η λύτρωση από τους αυστηρούς κανόνες που έχει επιβάλει. Σταδιακά τα κορίτσια ξενιτεύονται σε τρεις διαφορετικές ηπείρους και με τον καιρό οι οικογενειακοί δεσμοί κόβονται. Σχεδόν τριάντα χρόνια αργότερα ένα τηλεφώνημα από την πατρίδα θα ταράξει τη μέχρι τότε ήρεμη ζωή τους. Η επιστροφή στο χωριό τους γίνεται επιτακτική και ο επικείμενος θάνατος της μάνας που άφησαν ολομόναχη χωρίς να ενδιαφερθούν γι' αυτήν θα τις φέρει αντιμέτωπες με μυστικά και αλήθειες που απέκρυψαν. Το παρελθόν γυρίζει στο παρόν ζητώντας απαντήσεις. Τι συνέβη και τις παράτησε ο πατέρας τους; Γιατί εγκατέλειψαν τη μάνα τους στην τύχη της; Γιατί το πατρικό τους δεν πρέπει να φύγει από τα χέρια τους; Ποιο μυστικό κρύβει το κελάρι στο υπόγειο του σπιτιού; Οι τρεις αδελφές πάνω από την ετοιμοθάνατη μάνα κάνουν μόνο μια ερώτηση: «Μάνα, όλα αυτά τα χρόνια γιατί δεν καθάρισες την ντροπή;»

 

Λίγα λόγια για την συγγραφέα

Η ΧΡΥΣΗΙΔΑ ΔΗΜΟΥΛΙΔΟΥ γεννήθηκε και μεγάλωσε στις Σέρρες. Μόλις αποφοίτησε, ήρθε στην Αθήνα και γράφτηκε στη Σχολή Αεροσυνοδών, την Α.S.T. Αμέσως μετά προσελήφθη στην Ολυμπιακή Αεροπορία ως ιπτάμενη συνοδός. Παράλληλα με τη δουλειά της, συνεργάστηκε για κάποιο διάστημα ως δημοσιογράφος με το περιοδικό Discomoda In, κάνοντας ρεπορτάζ σε όλο τον κόσμο. Το 1997 εξέδωσε το πρώτο της βιβλίο από τις Εκδόσεις Λιβάνη, στις οποίες μέχρι το 2008 εξέδωσε 18 έργα. Από το 2009 μέχρι σήμερα συνεργάζεται με τις Εκδόσεις ΨΥΧΟΓΙΟΣ, όπου έχει εκδώσει συνολικά 10 έργα. Από το 2013 ξεκίνησε συνεργασία με τις Εκδόσεις Διάπλαση για την έκδοση παραμυθιών. Όλα της τα βιβλία έχουν γίνει μπεστ σέλερ. Ακούραστη, αστείρευτη και αγιάτρευτα ερωτευμένη με την πένα, όπως δηλώνει η ίδια, ζει πλέον για να γράφει. Για το βιβλίο της ΜΗΝ ΠΥΡΟΒΟΛΕΙΤΕ ΤΗ ΝΥΦΗ πήρε το Πρώτο Βραβείο Αναγνωστικού Κοινού στην Κύπρο, ενώ παράλληλα ήταν υποψήφια για το ίδιο βραβείο και στην Ελλάδα. Για τρεις συνεχόμενες χρονιές ήταν υποψήφια για το βραβείο «Γυναίκα της Χρονιάς» του περιοδικού Life & Style. Το 2004 βραβεύτηκε από το ΠΟΛΚΕΟΑ, το Πολιτιστικό Κέντρο Εργαζομένων της Ολυμπιακής Αεροπορίας. Το 2011 βραβεύτηκε από τη γενέτειρά της, τις Σέρρες, για την προσφορά της στα γράμματα. Πρόσφατα, τον Ιανουάριο του 2014, βραβεύτηκε από το λογοτεχνικό τμήμα της πρώην Ολυμπιακής Αεροπορίας. Το βιβλίο της ΤΟ ΣΤΑΥΡΟΔΡΟΜΙ ΤΩΝ ΨΥΧΩΝ μεταφράστηκε στα αγγλικά και το ΤΑ ΔΑΚΡΥΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ στα βραζιλιάνικα και τσέχικα, ενώ ΤΟ ΚΕΛΑΡΙ ΤΗΣ ΝΤΡΟΠΗΣ θα κυκλοφορήσει σύντομα στα τουρκικά. Έχει παρακολουθήσει μαθήματα σεναρίου και σεμινάρια φιλοσοφίας, γράφει σενάρια και στίχους και φέτος έγραψε τα δύο πρώτα της θεατρικά έργα: Για ένα μπουκάλι φθηνό κρασί και Ποτέ δεν είναι αργά για την αγάπη. Άνθρωπος προσιτός και ιδιαίτερα κοινωνικός, έχει ταξιδέψει σε όλο τον κόσμο και της αρέσει πολύ το διάβασμα και η έρευνα. Είναι φανατική φιλόζωη και οικολόγος και θεωρεί ότι τα παιδιά είναι η μοναδική ελπίδα για ένα ειρηνικό αύριο, αρκεί να γαλουχηθούν σωστά. Μότο της: σπίτι χωρίς βιβλία, δωμάτιο δίχως παράθυρα. Στόχος της: να γράφει βιβλία που θα αγαπηθούν. Όνειρό της: να υπάρξει αγάπη και δικαιωμένοι άνθρωποι. Ευχή της: να υπάρχουν ευτυχισμένα και χαρούμενα παιδιά. Ουτοπία της: να μπορούσε να γυρίσει πίσω τον χρόνο και να πετάξει ξανά με στολή, με τα φτερά της Ολυμπιακής, δίπλα στους παλιούς συναδέλφους της…

 

Δυο λόγια από την συγγραφέα

Το νέο μου βιβλίο, ΤΟ ΚΕΛΑΡΙ ΤΗΣ ΝΤΡΟΠΗΣ, είναι αφιερωμένο σε όλες εκείνες τις γυναίκες που η βία σημάδεψε ή σημαδεύει τη ζωή τους. Αφιερωμένο σε όλα εκείνα τα πλάσματα που τα δάκρυα ράντισαν την ψυχή τους και ο τρόμος υπήρξε καθημερινός εφιάλτης. Αφιερωμένο σε όλες εκείνες τις γυναίκες που δεν τόλμησαν, που δεν τολμούν να υψώσουν φωνή οργής στον πόνο. Είθε αυτό το βιβλίο να τους δώσει τη δύναμη να το κάνουν. Γιατί η ανοχή, όταν μένει σιωπηλή και κρυμμένη στο σκοτάδι για καιρό, τότε μπορεί να γίνει πολύ επικίνδυνη…

Το μυθιστόρημα αυτό γράφτηκε με έναν σκοπό: να βοηθήσει. Όμως πέρα απ΄την οποιαδήποτε ψυχολογική ή ηθική στήριξη, αποφάσισα και πρότεινα στον εκδοτικό μου οίκο να προσφερθεί και οικονομική βοήθεια. Κι εκείνοι το δέχτηκαν με χαρά. Έτσι, ένα ποσοστό από τα έσοδα κάθε βιβλίου θα δοθεί σε ιδρύματα υπέρ της προστασίας της Κακοποιημένης Γυναίκας και του Παιδιού. Είναι το λιγότερο που μπορούμε να κάνουμε όλοι μας, γιατί θα συμμετέχετε κι εσείς σ’ αυτό, που το θεωρώ πολύ σημαντικό, επειδή εκεί έξω υπάρχουν γυναίκες και παιδιά που βρίσκονται κυριολεκτικά στο έλεος του Θεού. Στο τέλος του βιβλίου υπάρχουν διευθύνσεις και τηλέφωνα, στα οποία θα μπορεί να καταφεύγει κάθε γυναίκα που νιώθει ότι κακοποιείται με οποιονδήποτε τρόπο και από τον οποιονδήποτε. Σ’ ένα πολιτισμένο κράτος δικαίου και μόνο η λέξη κακοποίηση πρέπει να προκαλεί αποτροπιασμό και ντροπή. Μη διστάσετε να επικοινωνήσετε μαζί μου όταν νιώθετε ότι ο τρόμος είναι καθημερινός σας σύντροφος. Από την πλευρά μου, ως πολίτης αυτού του κράτους, άνθρωπος, συγγραφέας και γυναίκα, θα κάνω οτιδήποτε περνά από το χέρι μου να βοηθήσω και να σταματήσω αυτό τον τρόμο. Να θυμάστε πως ακόμη κι ένα λεπτό του ευρώ μπορεί να είναι πολύ σημαντικό για μια γυναίκα και ένα παιδί που βιώνουν τη βία.

Καλή ανάγνωση,

Χρυσηίδα Δημουλίδου

Κριτικές για το βιβλίο

1. Όσοι με γνωρίζουν προσωπικά, ξέρουν πάρα πολύ καλά πόσο εκτιμώ την πένα της κυρίας Δημουλίδου, άσχετα με το αν μου αρέσουν εξίσου όλα της τα βιβλία. Αυτό έχει να κάνει με το κατά πόσο μπορώ να ταυτιστώ με μια ιστορία, έτσι ώστε να με κερδίσει, και όχι με την συγγραφική ποιότητα ενός κειμένου την οποία μπορείς να αναγνωρίσεις και να εκτιμήσεις ακόμα κι αν δεν έχεις αγαπήσει ιδιαίτερα ένα βιβλίο. Όταν πριν από λίγο διάστημα κυκλοφόρησε "Το Κελάρι Της Ντροπής", πάρα πολλά ακούστηκαν. Ορισμένες κριτικές ήταν μέτριες, οι περισσότερες όμως εξέφραζαν έναν ιδιαίτερο θαυμασμό και εξέπεμπαν μια βαθιά συγκίνηση που δεν θα μπορούσε να περάσει απαρατήρητη. Και δεδομένου ότι το συγκεκριμένο βιβλίο μου έδωσε την αίσθηση πως είναι κάτι πολύ διαφορετικό από εκείνα που μας έχει προσφέρει η συγγραφέας του, μέχρι σήμερα, δεν θα μπορούσα να αντισταθώ στην επιθυμία μου να το διαβάσω.

Στο σημείωμά της, η κυρία Δημουλίδου, παρακαλεί τους αναγνώστες να μην αποκαλύψουν στις όποιες κριτικές τους, πράγματα που μπορεί να καταστρέψουν την αγωνία των υπόλοιπων αναγνωστών, αναφέροντας ίσως περισσότερα απ' όσα θα έπρεπε. Σεβόμενη την επιθυμία της, θα προσπαθήσω να το κάνω, αν και μου είναι εξαιρετικά δύσκολο. Γιατί το βιβλίο αυτό με έκανε να θυμώσω. Πραγματικά, όσο διάβαζα, ένιωθα ένα κύμα οργής και αγανάκτησης να σιγοβράζει μέσα μου και σε κάθε επόμενο κεφάλαιο, το συναίσθημα αυτό, να γίνεται όλο και πιο έντονο, όλο και πιο ανεξέλεγκτο. Και όχι, δεν έχει να κάνει με το γεγονός πως είμαι κι εγώ γυναίκα, άρα αντιμετώπισα το θέμα του βιβλίου με περισσότερη ευαισθησία, επειδή θα μπορούσα να είμαι στη θέση οποιασδήποτε από τις πρωταγωνίστριες. Δεν έχει να κάνει με θέμα φύλου, αλλά με την ανθρωπιά. Γιατί όταν είσαι άνθρωπος και γίνεσαι μάρτυρας μιας τόσο τραγικής μοίρας, δεν μπορείς να μείνεις αμέτοχος, είναι αδύνατον να μην αγανακτήσεις, να μην συγκινηθείς, να μην δακρύσεις για το δράμα αυτό που βίωσαν τα τρία αυτά κορίτσια, που έγιναν γυναίκες χωρίς να έχουν ζήσει την αθωότητά τους, παρά που τους άξιζε.  

Το βιβλίο αυτό θίγει πραγματικά πολύ δύσκολα θέματα, όπως αυτό της ενδοοικογενειακής κακοποίησης, όπως κι αν την ερμηνεύσουμε. Καμιά φορά, δεν έχει σημασία ο τρόπος με τον οποίο εκδηλώνεται η βία, η καταπίεση και ο έλεγχος μέσα σε ένα σπίτι, αλλά τι αποτελέσματα μπορεί να φέρουν όλα όσα λαμβάνουν χώρα πίσω από κλειστές πόρτες. Η ιστορία αυτή, αποτυπώνει μια τραγική πραγματικότητα που ειδικά κάποια χρόνια πριν, όσο κι αν θέλουμε να στρουθοκαμηλίζουμε, αποτελούσε την καθημερινότητα πολλών οικογενειών. Των οικογενειών εκείνων που βασανίστηκαν από έναν πατέρα τύραννο που όχι μόνο δεν ήταν σε θέση να εκτιμήσει την γυναικεία παρουσία στη ζωή του, που τόσο σπουδαίο δώρο αποτελεί στην πραγματικότητα, αλλά που θεωρεί πως έχει τη δύναμη να ελέγχει, να ασκεί τρομοκρατία με χίλιους δυο τρόπους, που θεωρεί πως τα θηλυκά είναι άχρηστα και την ίδια στιγμή, ακόμα κι αν μιλάμε για τα ίδια του τα παιδιά, ιδιοκτησία και κτήμα του, τα οποία μπορεί να αξιοποιήσει με όποιον τρόπο θεωρεί εκείνος κατάλληλο. Υπάρχει όμως και μια μάνα που για μένα, είναι ο πραγματικός θύτης της ιστορίας αυτής. Μια μάνα δουλική, που σκύβει το κεφάλι και υπομένει τα πάντα και που αντί να βρει τρόπους να τα αντιμετωπίσει και να προστατεύσει τα παιδιά της, ζηλεύει και φθονεί, κοιτάζει μόνο το δικό της καλό, αν έχει αρκετό μυαλό για να καταλάβει ποιο είναι αυτό.  

Με γλώσσα σκληρή και άμεση, η συγγραφέας μας μεταφέρει πότε στο παρόν και πότε στο παρελθόν, ξετυλίγοντας σταδιακά το κουβάρι μιας ιστορίας που κρύβει τρομακτικές αλήθειες τα σημάδια των οποίων δεν πρόκειται να σβήσουν ποτέ. Γιατί όσο κι αν θέλουμε να πιστεύουμε πως έχουμε αφήσει ορισμένα πράγματα πίσω μας, πάντα υπάρχουν τα σημάδια να μας θυμίζουν όλα όσα περάσαμε. Παράλληλα, όμως, είναι μια ιστορία που μιλάει για το ηθικό και το ανήθικο, τη μάχη ανάμεσα στην απόκρυψη και τη δικαίωση, τη λύτρωση που μπορεί να βρει κανείς μέσα από τον αγώνα του για μια καλύτερη ζωή. Είναι η ιστορία τριών γυναικών που παρά το όσα πέρασαν, δεν το έβαλαν κάτω, δεν παραδόθηκαν στη μοίρα τους αλλά αντίθετα, πάλεψαν να απελευθερωθούν από τους δαίμονές τους και να χτίσουν ένα καλύτερο μέλλον από το παρελθόν που τις κράτησε δέσμιες πίσω από σφραγισμένες πόρτες, ατέρμονες σιωπές και θλιμμένα βλέμματα που κρύβανε όλη την αλήθεια της υπάρξής τους μέσα τους, και που κανένας δεν είδε ή για να το θέσω καλύτερα, που κανένας δεν θέλησε να δει. Είναι μια ιστορία αληθινή, δυνατή, σοκαριστική, μια ιστορία που αξίζει να διαβαστεί, να προβληματίσει, αλλά και να μας κάνει να δούμε πως μέσα από το χειρότερο σκοτάδι, μπορεί να αναδυθεί το πιο δυνατό κι αισιόδοξο φως.

Γιώτα Παπαδημακοπούλου - 8 Ιουλίου 2014 - culturenow.gr

 

2. Μετά το «Σπίτι των Σκιών», που εκτοξεύθηκε στην πρώτη θέση των best sellers, η αγαπημένη συγγραφέας Χρυσηίδα Δημουλίδου επιστρέφει στις 10 Μαΐου με ένα ολοκαίνουργιο δραματικό -με αστυνομικά στοιχεία- μυθιστόρημα, από τις εκδόσεις Ψυχογιός. Με τίτλο γεμάτο μυστήριο, «Tο κελάρι της ντροπής» αποστρέφεται τις νόρμες του κατεστημένου και εστιάζει σε δύο από τα μεγαλύτερα κοινωνικά ταμπού της «κλειστής» ελληνικής οικογένειας.

Η «χρυσή» πένα της συγγραφέως, αυτή την φορά θίγει την σκληρή πραγματικότητα που συναντά κανείς πίσω από κλειστές κουρτίνες και μελαγχολικά βλέμματα. Πρωταγωνιστές η ενδοοικογενειακή βία, η παιδική και γυναικεία κακοποίηση. Φαινόμενα γνωστά από το χθες έως το σήμερα, που για πρώτη φορά τολμά να αγγίξει Έλληνας συγγραφέας. Το ρεαλιστικό «Kελάρι της ντροπής» που αναμένεται να καθηλώσει το αναγνωστικό κοινό και να προκαλέσει βαθύτερους προβληματισμούς από το πρώτο κιόλας κεφάλαιο, ξεκινά με τρεις αδελφές οι οποίες συναντιούνται έπειτα από πολλά χρόνια στην κηδεία της μάνας τους. Πρόκειται για μια συνάντηση που θα τις φέρει αντιμέτωπες με μυστικά του παρελθόντος. Μυστικά που θα αναστατώσουν μια ολόκληρη κοινωνία. Με το συγκεκριμένο βιβλίο, η Χρυσηίδα Δημουλίδου, κλείνει τον κύκλο της συγγραφής μυθιστορημάτων, αφού όπως έχει δηλώσει, τα επόμενα επαγγελματικά της βήματα αφορούν αποκλειστικά στη συγγραφή παιδικών βιβλίων και θεατρικών έργων.

Δήμητρα Μπαντή - 29 Μαρτίου 2014 - roadstory.gr

 

3. Ένα βιβλίο που αποκαλύπτει ανατριχιαστικές αλήθειες που αποσιωπούνται, με συγκλονιστικά ευθύ και ωμό τρόπο, με γραφή που ρέει με απόλυτη φυσικότητα, χωρίς προσπάθεια να εντυπωσιάσει με παιγνίδια λογοτεχνικής έκφρασης, μεστή και συνάμα απλή –κι ωστόσο καθόλου απλοϊκή– γλώσσα, κρατάει το ενδιαφέρον από την πρώτη σελίδα και κερδίζει τον αναγνώστη προκαλώντας τον να χαθεί στα σκοτεινά μυστικά μέσα στο κελάρι της ντροπής, βιώνοντας με τις ηρωίδες τον πόνο, την αγανάκτηση, την απελπισία, την πίκρα, τη δική τους «δικαίωση», μα και τις χαρακιές της ψυχής που τις συνόδεψαν σε όλη τη ζωή τους.

Σκληρό βιβλίο, μα συνάμα και τρυφερό, ωμό, αλλά αληθινό, τολμηρό μα και συγχρόνως πραγματικό. Δύσκολα τέτοιο θέμα αποδίδεται με τόση μαεστρία και ξεσηκώνει τόσα συναισθήματα χωρίς προσπάθεια εντυπωσιασμού. Χάθηκα στις σελίδες του και διψούσα για τη συνέχεια. Ίσως και να πρόβλεψα κάποιες εξελίξεις, αλλά καθόλου δε με εμπόδισαν στο να θέλω να συνεχίσω και να το ανακαλύψω με την στρωτή και ώριμη γραφή της συγγραφέως. Τα συγχαρητήριά μου στη Χρυσηίδα Δημουλίδου.

Νικόλ-Άννα Μανιάτη – 4 Ιουλίου 2014 – vivlio-parousiash.blogspot.gr

 

4. Εδώ περιττές οι συστάσεις νομίζω! Βρισκόμαστε στην δεκαετία του '60. Τρεις αδελφές, η Δήμητρα, η Αναστασία και η Μυρτώ μεγαλώνουν σε ένα χωριό της Μεσσηνίας και στην ζωή τους μπαίνει πυρωμένη σφραγίδα η παρουσία ενός πατέρα δυνάστη και όχι μόνο, και μιας μάνας τόσο υποταγμένης που όλα, ακόμα και η μοίρα των κοριτσιών της, υπολείπονται των επιθυμιών του άντρα της. Ο πατέρας θα χαθεί αναπάντεχα, το στίγμα βαρύ πάνω στην οικογένεια, μέχρι που τα κορίτσια φεύγουν ένα - ένα και χάνονται σε τρεις διαφορετικές ηπείρους χωρίς ποτέ να γυρίσουν να κοιτάξουν πίσω τους. Ο επικείμενος θάνατος της μάνας όμως, θα τις αναγκάσει να γυρίσουν στο πατρικό τους... ή μήπως στον τόπο του μαρτυρίου τους; Απίστευτα σκληρό βιβλίο από μια μετρ του είδους τελικά. Η Χρυσηίδα Δημουλίδου είναι πραγματικά στο στοιχείο της και το αποτέλεσμα φανερό. Θα το χαρακτήριζα βιβλίο για γερά νεύρα, που ομολογώ πως εγώ δεν είχα! Γροθιά στο ήδη ευαίσθητο στομάχι μου, αυτό το βιβλίο αλλά πέρα από την δική μου ψυχολογία, αριστουργηματικό και θα τολμούσα να πω και...θαρραλέο! Δεν παίζει με τις λέξεις η Δημουλίδου, ούτε κάνει την παραμικρή προσπάθεια να απαλύνει τα γραφόμενά της, να τα κάνει λίγο πιο εύπεπτα. Είναι μια ούτως ή άλλως σκληρή και απάνθρωπη ιστορία που αποδίδεται με σκληρό και απάνθρωπο τρόπο. Μετά Τα Δάκρυα του Θεού, ίσως το καλύτερό της για μένα, χωρίς να υπολείπεται στην συνείδησή μου ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΩΝ ΣΚΙΩΝ..

Λένα Μαντά, Συγγραφέας - psichogios.gr

 

5. Συγκλονιστικό και "σκληρό" το βιβλίο της Χρυσηίδας Δημουλίδου "Το κελάρι της ντροπής" με πολλά κοινωνικά μηνύματα , αφυπνίζει την κοινή γνώμη με σκοπό να βοηθήσει κάποιες αδύναμες και ταλαιπωρημένες υπάρξεις.

Η υπόθεσή του αναφέρεται στη ζωή τριών αδελφών στη δεκαετία του 1960 σε ένα χωριό της Μεσσηνίας με τον πατέρα αφέντη και μια αδιάφορη για τα κορίτσια της, μάνα.

Η δυνατή και λογική Δήμητρα, η πανέμορφη Αναστασία και η ευαίσθητη Μυρτώ, τρεις αδερφές στήριγμα η μια της άλλης για να αντέξουν την ανυπόφορη ζωή στο πατρικό τους, φυλακισμένες μες στο φόβο και την απόγνωση, χωρίς αγάπη και έρωτα.

Μετά από πολλά και θλιβερά γεγονότα που τις στιγμάτισαν για πάντα, κατάφεραν να φύγουν στο εξωτερικό, να φτιάξουν τη ζωή τους και να δημιουργήσουν, μέχρι τη στιγμή που δέχονται ένα τηλεφώνημα από την πατρίδα ότι η μάνα τους είναι ετοιμοθάνατη και τότε το παρελθόν ξεχύνεται ορμητικό σαν δράκος που θέλει να τις κατασπαράξει για ακόμα μια φορά.

Δυνατοί και ζωντανοί χαρακτήρες ηρώων αλλά και γεγονότα που συγκλονίζουν. Έντονες, σκληρές και παραστατικές εικόνες που ο αναγνώστης τις ζει, ταυτίζεται με τις ηρωίδες, νιώθει τα συναισθήματά τους και κατανοεί τις πράξεις τους.

Διαβάζοντας αυτό το βιβλίο συγκινήθηκα και δάκρυσα σε πολλά σημεία της εξομολόγησης των κοριτσιών, ειδικά της Μυρτώς, οργίστηκα με τον πατέρα -τέρας αλλά πιο πολύ σοκαρίστηκα από την απαίσια κι ασυγχώρητη στάση της μητέρας στην όλη κατάσταση που βίωναν τα κορίτσια της. Είναι ένα βιβλίο που ο αναγνώστης δεν αφήνει από τα χέρια του, ειδικά από τη μέση ως το τέλος, με την εκδίκαση της υπόθεσης μέχρι να βγει η απόφαση της δικαιοσύνης.

Κατά την γνώμη μου κάποιες μικρές επαναλήψεις κοινών αναμνήσεων των τριών αδερφών θα μπορούσαν να είχαν παραλειφθεί. Κι ένα άλλο κατά την γνώμη μου πάντα, είναι ότι στο πρώτο μισό του βιβλίου ο φόβος των κοριτσιών για τον ανεπιθύμητο γυρισμό του πατέρα αντιφάσκει με την συνέχεια της υπόθεσης και με το τέλος που δίνει η συγγραφέας.

Παρόλα αυτά είναι ένα από τα καλύτερα βιβλία της κ. Δημουλίδου, ένα βιβλίο μαχαιριά στο κατεστημένο ενάντια στην υποκρισία, στη θρησκοληψία, στο ψέμα, στον καθωσπρεπισμό, στη κοινωνική κριτική με βάση την επιφάνεια και όχι την ουσία και την αλήθεια, ενάντια στην αμορφωσιά και στο σκοταδισμό του νου και της ψυχής.

Ένα αληθινό βιβλίο, βασισμένο στην ωμή πραγματικότητα, αφού τόσες φορές στα δελτία ειδήσεων ακούμε τέτοιες συγκλονιστικές υποθέσεις,

Βασιλική Μολφέση – 02/06/2014 – cretablog.gr

Δείτε όλες τις παρουσιάσεις-κριτικές βιβλίων

Copyright 2018   Δ.ΜΑΥΡΟΜΑΤΑΚΗΣ-Γ.ΖΗΣΟΥΔΗΣ Ο.Ε. All rights reserved
Όροι Χρήσης  |  Δήλωση Απορρήτου