Κατηγορίες

Ευρετήριο Εκδοτών - Κατασκευαστών

Εγγραφείτε στο Ενημερωτικό Δελτίο
Παρακαλώ εισάγετε το e-mail σας:


Bestsellers
 




SSL
SSL


TOP 100 BEST GREEK SITES






Παρουσίαση - κριτική του βιβλίου "Σκηνές από τον βίο του Ματίας Αλμοσίνο" -01/12/2014

Δείτε όλες τις παρουσιάσεις-κριτικές βιβλίων

Παρουσίαση - κριτική του βιβλίου "Σκηνές από τον βίο του Ματίας Αλμοσίνο"

 

Λίγα λόγια για το βιβλίο

Το μυθιστόρημα "Σκηνές από τον βίο του Ματίας Αλμοσίνο" είναι η ανοιχτή παλάμη ενός χεριού που ακουμπάει στον χάρτη της Ευρώπης του 17ου αιώνα, ενώ κάθε δάχτυλο της αφήγησης δείχνει και διαφορετικό σημείο του ορίζοντα - η Αγγλία του Νεύτωνα και της Βασιλικής Εταιρείας, το ανεξίθρησκο ’μστερνταμ των εμπόρων, η παγωμένη Πετρούπολη του τσάρου μεταρρυθμιστή, η Βενετία της μάσκας... Ο καρπός του χεριού αγγίζει την οθωμανική απεραντοσύνη, τη Θεσσαλονίκη, την Κωνσταντινούπολη και τον Χάνδακα, τα όρια της Ευρώπης. Ο Ματίας Αλμοσίνο, κρυπτοεβραίος στη Βασιλεία της Ελβετίας, διασχίζει από τρυφερή ηλικία τη Republica Christiana, τη χριστιανική επικράτεια, ορφανός με τον τρόπο του Ντίκενς και δέσμιος της θεοκρατικής καταδυνάστευσης της εποχής του. Χτίζει την ενηλικίωσή του μέσα από περιπέτειες, καθώς αλλάζει μάσκες θρησκευτικής και φυλετικής ταυτότητας, διχασμένος σχεδόν ως το τέλος από το μέγα διακύβευμα που εγκαινιάζει ο αιώνας του: τη γέννηση του επιστημονικού λόγου και την ανάφλεξη του ορθολογισμού απέναντι στη νοσταλγία του θαύματος και στις πιο ακραίες μεσσιανικές προσδοκίες. Ο Σπινόζα κι απέναντί του οι πιο μισαλλόδοξες συγκρούσεις, ο Ντεκάρτ και ο Σαμπετάι Σεβί, το σύμπαν με τα μάτια της νέας επιστήμης ως μια καλοκουρδισμένη μηχανή και αντίκρυ της η αναμονή του τέλους του κόσμου στα 1666 μ.Χ. Οι τόποι των ταξιδιών αλλάζουν ραγδαία σε μια πλούσια σκηνογραφία: μια διάβαση στις ’λπεις, η Βενετία της παροικίας των Εβραίων και των Γραικών, η Θεσσαλονίκη του Σαμπετάι Σεβί, η Πάντοβα και το φημισμένο της πανεπιστήμιο, το Τζάντε, η πτώση του Χάνδακα, η Κωνσταντινούπολη των θαυμάτων, το Λονδίνο της νέας επιστήμης, τόποι της Γερμανίας, οι ρουμανικές χώρες των ορθόδοξων ηγεμόνων, η επικράτεια του Μεγάλου Πέτρου με τις στέπες και τα ξεχειλισμένα ποτάμια και, τέλος, ένα όρος που το είπανε ’γιο. Το μυθιστόρημα εξιστορεί τη ζωή ενός προικισμένου ανθρώπου, γιατρού και πολυπράγμονα στοχαστή, που δρασκελίζει χώρες, γλώσσες, πολιτισμούς, που περιπλανιέται σε ανθρώπους και ιδέες. Ένα βιβλίο για την ιστορία της ιατρικής και της Ευρώπης, ένα χρονικό της νοσταλγίας του Θεού και της συνάντησης των θρησκειών, ένα οδοιπορικό στη μελαγχολία, στην αναζήτηση της φιλοσοφικής καταφυγής στον άλλο άνθρωπο και στο πρόσωπό του. Όλα είναι σκηνές από τη διάρκεια μιας ζωής - σκηνές μόνο, γιατί ακόμη και το μυθιστόρημα αδυνατεί να αναπαραστήσει τον ανθρώπινο βίο στην ολότητά του.

 

Λίγα λόγια για τον συγγραφέα

Ο Ισίδωρος Ζουργός γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1964. Σπούδασε Παιδαγωγικά και υπηρετεί στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση ως δάσκαλος. Έχει δυο παιδιά και σήμερα εργάζεται στη Θεσσαλονίκη. Έχει συνεργαστεί στο παρελθόν με διάφορα περιοδικά δημοσιεύοντας ποίηση και πεζογραφία, καθώς και βιβλιογραφικά κριτικά σημειώματα. Έχει επίσης ασχοληθεί με θέματα διδασκαλίας της λογοτεχνίας στο δημοτικό σχολείο και ιστορίας της εκπαίδευσης. Το 1996 συμμετείχε στη συλλογική έκδοση κειμένων για την εκπαίδευση, με τον τίτλο "Αναπνέοντας κιμωλία -γραφές εκπαιδευτικών", από τις εκδόσεις Σαββάλα. Έχει εκδώσει τα μυθιστορήματα: "Φράουστ" (Λιβάνης, 1995/Πατάκης, 2010), "Αποσπάσματα από το βιβλίο του ωκεανού" (Πατάκης, 2000/2007), "Η ψίχα εκείνου του καλοκαιριού" (Πατάκης, 2002/2010), "Στη σκιά της πεταλούδας" (Πατάκης, 2005), "Η αηδονόπιτα" (Πατάκης, 2008), "Ανεμώλια" (Πατάκης, 2011 - Βραβείο Αναγνωστών ΕΚΕΒΙ). Επίσης, συμμετείχε στη συλλογική έκδοση "Ζωολογία του πάνω και του κάτω κόσμου" (Πατάκης, 2009), στη σειρά "Hotel-Ένοικοι Γραφής", που επιμελείται ο Μισέλ Φάις.

 

Κριτικές για το βιβλίο

1.Ένα πολυσχιδές  μυθιστόρημα , εξαιρετικά γραμμένο από έναν ευρηματικό συγγραφέα, για τον κόσμο της επιστήμης, της Ιστορίας, της φιλοσοφίας, της Ιατρικής, της θεοκρατικής αντίληψης, της τέχνης, της επινόησης της γραφής, της συναισθηματικής εξέλιξης. Αυτό είναι με μια μόνο φράση το νέο βιβλίο του Ισίδωρου Ζουργού «Σκηνές από τον βίο του Ματίας Αλμοσίνο», που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πατάκη.
Επί της ουσίας όμως, πρόκειται για ένα απίθανο ταξίδι στην εποχή που ο Διαφωτισμός αρχίζει να ανατέλλει στον κόσμο με την ελπίδα να σαρώσει τον σκοταδισμό και όλες τις παραδοξολογίες του και να απελευθερώσει ορθολογιστικά τις νέες κοινωνίες. Η ανάδειξη της επιστήμης, η μάχη της με την αλχημεία και τις θρησκευτικές αντιλήψεις, η καλοσύνη που απορρέει από τη γνώση και τη συνείδησή της κι όλα αυτά μέσα σε σκηνοθετημένες σκηνές που εκτυλίσσονται σε τοπία του Ρέμπραντ και του Μπρέγκελ είναι μερικά στοιχεία που συνθέτουν τις σκηνές από το βίο του Ματίας Αλμοσίνου.
Στο ιστορικό πλαίσιο της νέας εποχής η ζωή του Ματίας, ενός κρυπτοεβραίου, χαρισματικού παιδιού, το οποίο θα βρεθεί ορφανό να διασχίζει τη χριστιανική επικράτεια, δέσμιο του θεοκρατικού μεσσιανισμού της εποχής, για να ανακαλύψει την περιπέτεια της ενηλικίωσης  μέσα από τη γέννηση του νέου λόγου και τρόπου ζωής .
Το βιβλίο αυτό είναι ένα οδοιπορικό στην εξελικτική πορεία του ανθρώπου, μια χαρτογράφηση της ανθρώπινης προσπάθειας να στοχαστεί και ταυτόχρονα να απαντήσει σε θεμελιακά ερωτήματα, ένα ταξίδι στην Ευρώπη του 17ου αιώνα και στον ορθολογισμό που γιγαντώνεται, μια πορεία προς τον πολιτισμό και τις ιδέες του.
Ο Ισίδωρος Ζουργός μέσα από τη σκιαγράφηση του Ματίας αλλά και όλων των ηρώων του- το μυθιστόρημα είναι εξαιρετικά πολυπρόσωπο- σκιαγραφεί μια ζωή συνώνυμη της περιπλάνησης, μια πορεία προς την αυτογνωσία και γίνεται η αφορμή να δούμε από μια διαφορετική οπτική γωνία την ανάγκη του ανθρώπου να ξεφύγει από τη μεταφυσική του μεσσιανισμού και να περάσει σε εκείνη τη διαυγή του φωτός που η επιστήμη φέρει μαζί της στη χαραυγή της νέας εποχής.
Ο Ματίας Αλμοσίνο είναι ο ήρωας εκείνος που με την ευφυία και την καλοσύνη του, αλλά κυρίως με τον ορθολογισμό και τις γνώσεις του, θα γίνει η αφορμή για να στοχαστεί ο αναγνώστης επάνω σε ένα σωρό αναθεωρημένες αξίες. Ο δυτικός πολιτισμός ανοίγεται μπροστά του κι εκείνος θα τον ακολουθήσει με περιπάθεια, ενσωματωμένος πλήρως στην εξέλιξή του. Μόνο μια στιγμή θα δηλώσει αδυναμία και θα επικαλεστεί το Θεό, όταν νιώθει το φόβο της απώλειας όχι πλέον ως επιστήμονας αλλά ως πατέρας και ίσως είναι αυτή η στιγμή ο μίτος της Αριάδνης που θα τον ακολουθήσει στα τελευταία χρόνια της ζωής του, για να βρεθεί μοναχός στον Άθω.
Η γοητευτική περιπλάνηση του Ματίας στην ιστορία της ιατρικής προκαλεί ένα πλήθος αναφορών στο βιβλίο και λειτουργεί με αυτόνομο ενδιαφέρον, καθώς από τις σελίδες του βιβλίου περνούν ονόματα της Ιατρικής αλλά ταυτόχρονα και της φιλοσοφίας. Ήρωες άλλων βιβλίων εμφανίζονται στις σελίδες του, εικόνες από πίνακες ζωγραφικής περιγράφονται λαγαρά, σκηνές απίστευτες περιγράφονται. Σημαντικό και εξαιρετικά επίκαιρό για τη δύναμη της εξουσίας είναι το κεφάλαιο της συνάντησής του Ματίας με τους νάνους, ισχυρή και ιδιαίτερα γοητευτική η δέσμευσή του με τη γυναίκα του κι όλα αυτά απόλυτα αφομοιωμένα μέσα σε ένα αφηγηματικά σθεναρό ιστό που μαγνητίζει τον αναγνώστη.
Ο Ματίας είναι από μόνος του ένα ολόκληρο σύμπαν και ο αναγνώστης καλείται να μπει μέσα σ’ αυτό και να το γνωρίσει μέσα από περιγραφές συναισθημάτων, τοπίων και προσωπικοτήτων. Οι προσωπικές του επιστολές, παρουσιασμένες  από τον συγγραφέα με λογοτεχνική εμβρίθεια κάνουν ακόμα πιο γοητευτική την εκλεπτυσμένη και ταυτόχρονα ισχυρή προσωπικότητά του ήρωα.
Ο Ζουργός καταθέτει ένα σημαντικό έργο και ζητά από τον αναγνώστη του να γίνει μέρος της αφηγηματικής ροής του και να γοητευτεί από την ανατολή της νέας εποχής. Να σταθεί με αναγνωστική αντοχή στις σχεδόν 800 σελίδες του βιβλίου και να αφουγκραστεί την πορεία του ευρωπαϊκού πνεύματος, την αλλαγή της ζωής και τη μαθητεία στην εξελικτική ταυτότητα ενός ανθρώπου.
Κι όλα αυτά τα καταφέρνει δημιουργώντας μια ατμόσφαιρα εύστοχα σκηνοθετημένη από την καίρια συναρμολόγηση οσμών, γεύσεων, εικόνων, με δυο λόγια λέξεων ικανών να αναπαραστήσουν με ακρίβεια το σημαινόμενό τους- δεινή ικανότητα άλλωστε του συγγραφέα, που καταθέτει ένα μυθιστόρημα στοχασμού και ιδεών, ένα μυθιστόρημα, που για μια ακόμη φορά, τον κατατάσσει στους σημαντικότερους συγγραφείς της νεοελληνικής λογοτεχνίας.

Τέσυ Μπάιλα - 23 Ιουλίου 2014 – culturenow.gr

 

2.Το μυθιστόρημα «Σκηνές από τον βίο του Ματίας Αλμοσίνο» του κ. Ισίδωρου Ζουργού , είναι ένα χρονικό που εκτείνεται σε πολλούς τόπους, είναι ένα ταξίδι που μιλάει για πόλεις και ανθρώπους, για την επιστήμη και την τέχνη της Ιατρικής, για  τα ερωτηματικά και την ανησυχία  της ψυχής, στον εσωτερικό χάρτη ενός αιώνα, στις φλέβες της Ευρωπαϊκής επικράτειας .
Ο συγγραφέας αφηγείται την ιστορία ενός Μαρράνου Εβραίου,  ξεκινώντας από την παιδική του ηλικία στη Βασιλεία ως γιος του Τομπίας Αλμοσίνο και της Έστερ και ανιψιός  του Ισαάκ ο οποίος ζει στο Άμστερνταμ  και έρχεται με το πλοίο να τους επισκεφθεί ντυμένος με ρούχα που προδίδουν την καταγωγή του και φαντάζουν στα μάτια του δεκάχρονου Ματίας ως βιβλικά των ιερών κειμένων που μελετά κρυφά η οικογένειά του για να μην εγείρει υποψίες. Η μητέρα του είναι έγκυος αλλά πεθαίνει  στη γέννα καθώς και το μωρό και  ο καπελάς-περουκοποιός Τομπίας Κράις,  ύστερα από πιέσεις του δίδυμου αδερφού του Ισαάκ, πείθεται να εγκαταλείψουν τον τόπο τους και να κατευθυνθούν  στη Βενετία με συντροφιά κι άλλων Εβραίων εμπόρων.Ο Ισαάκ είναι λογιστής και γνωρίζει τους νόμους του εμπορίου και των συναλλαγών. Στο δύσκολο ταξίδι ο Ματίας θα βρεθεί ανάμεσα στους δύο άντρες που έχουν διαφορετικές ψυχοσυνθέσεις θρήσκος και τυπολάτρης ο ένας, ανοιχτός και οξυδερκής ο άλλος , που θα αποδειχθεί ο πατέρας κι όχι θείος. Η περιπέτεια του ταξιδιού με μουλάρια και άμαξες θα φέρει τον Ματίας ως το όριο του θανάτου  και θα επιστρέψει πίσω αλλά η ευλογιά θα αφήσει το πρόσωπό του σημαδεμένο για την υπόλοιπη ζωή του.Στη συνέχεια η μοίρα τον οδηγεί στη Σαλονίκη όπου και αποχωρίζεται τον πατέρα που είναι θείος και ζει για λίγο με τον Ισαάκ στο σπίτι του εμπόρου Μελισσηνού. Σε μια επιδημία της  πανούκλας θα χάσει τον πατέρα του Ισαάκ  και ο Μελισσηνός-αντιλαμβανόμενος την ιδιαιτερότητά του -  αναλαμβάνει να τον σπουδάσει στη Βενετία όπου και βρίσκεται η οικογένειά του. Εδώ  ζει με τη Θεοφανώ που τον υπηρετεί με μελαγχολική τρυφερότητα και επιμένει στην υιοθεσία αυτή,  για να ξορκίσει ατυχή συμβάντα που θα αποκαλυφθούν στη ροή της ιστορίας, όταν ο Μελισσηνός ο ευεργέτης του,θα του ζητήσει να αφήσει για λίγο την ιατρική που σπούδασε στην Πάντοβα και να τον οδηγήσει στη Ζάκυνθο όπου και πεθαίνει χαρίζοντάς του το όνομα Ματέο Μελισσηνός. Στη συνέχεια της ιστορίας ο γιατρός ταξιδεύει στην Κωνσταντινούπολη –ακολουθώντας τη συμβουλή του γέρου καθηγητή του στην ιατρική σχολή-συναντά παλιούς συμφοιτητές συναναστρέφεται  με ευγενείς, βρίσκει μια γυναίκα στο σκλαβοπάζαρο της Πόλης και  εγκαταλείποντας την Πόλη, κατευθύνεται προς το Λονδίνο όπου και συναντά αυθεντίες της επιστήμης.Την ευτυχία του θα ορίσει η άφιξη του Ισαάκ που θα πεθάνει και ύστερα από χρόνια θα γεννηθεί ένας άλλος γιος που θα πάρει κι αυτός,  το όνομα Ισαάκ.Θα γνωριστούν  μέσα από παλιές σημειώσεις και συζητήσεις και όταν για το χατήρι της Όλγας θα ταξιδέψει στους τόπους που μεγάλωσε , στην ανατολική επικράτεια ως τη Ρωσσία,  εκεί θα πεθάνει ύστερα από ένα ατύχημα εκείνη κι ο ίδιος θα βρεθεί μπροστά στον γιο της Θεοφανώς και του Παναγιώτη Μελισσηνού, υιοθετημένου από άλλους γονείς.Εκείνος έρχεται από τους Αγίους τόπους ως  ιερομόναχος Ιωαννίκιος  με αποστολή να συναντήσει τον Τσάρο. Η επιμονή του Ματίας να τον συναντήσει πριν φύγει κι ο ίδιος για το Λονδίνο θα αλλάξει τις κατευθύνσεις της ζωής τους και όταν στο ταξίδι προς τον Άθω ο Ιωαννίκιος πεθαίνει,  η μοίρα αποφασίζει και ο Ματίας θα παρουσιαστεί ως Ιωαννίκιος στην πύλη του μοναστηριού εκπληρώνοντας το βαθύ όραμα του αδελφού του.
Η αφήγηση ξεκινά στη Μονή Διονυσίου στα 1725, όταν ο εικοσιτετράχρονος Βασίλι Γκρηγκορόβιτς Μπάρσκι, διψασμένος για απαντήσεις και πληγωμένος στο πόδι,  θα συναντήσει σε μια σκήτη τον Ιωαννίκιο τον Λατινομαθή κι αυτή η συνάντηση θα ξεδιπλώσει την εξομολογητική αφήγηση μιας ζωής ως το ξημέρωμα.Ο επισκέπτης θα επιστρέψει το 1744 γυρεύοντας τον Ιωαννίκιο  ο οποίος έχει εν τω μεταξύ πεθάνει, αφήνοντας τα βιβλία του της Ιατρικής και της Βοτανικής στα διψασμένα μάτια του Μπάρσκι καθώς κι ένα τεκμήριο της πρώτης τους συνάντησης, μία επιστολή στον Πορτογάλο Λουντοβίκο- που πέθανε από λάθος αντί για αυτόν στην Πάντοβα εξ αιτίας μιας αρρωστημένης αγάπης-όπου του ζητά να τον περιμένει, εκφράζοντας ταυτόχρονα το θαυμασμό για τη δίψα της νιότης για γνώση που παραπέμπει σ’ εκείνη τη μακρινή  συνάντηση.
Σκηνές από τον βίο του Ματίας Αλμοσίνο, ένα βιβλίο που μιλάει για επιστήμες, για πόλεις, για θρησκείες, για λαούς, για βιβλία, για την επινόηση της γραφής, για τον άνθρωπο και το ταξίδι της ζωής, για την ιστορία που συνεχίζεται. Ένα βιβλίο ενός ευφάνταστου συγγραφέα γραμμένο  με τεχνικές πολυεπίπεδης  ανάγνωσης , με ευδιάκριτο και λεπτό χιούμορ, προσεγμένες αναλογίες , καλλιεργημένη γλώσσα, έκδηλη ευρυμάθεια,  ανθρωπιά και πολύπλευρη θεματολογία.
Λογοτεχνική ατμόσφαιρα αναδιήγησης της ζωής του επινοημένου προσώπου στην Ευρώπη του 17ου αιώνα, όταν η επιστήμη αποχωρίζεται τις θεολογικές ερμηνείες, στο φόντο ιστορικών εξελίξεων. Πόλεις, άνθρωποι, φυλές, θρησκείες, ιστορίες, ερωτήματα. Η πορεία ζωής ενός ανθρώπου που έπλασε η ζωηρή φαντασία του συγγραφέα με εστιασμό στη λεπτομέρεια και μεγάλη ευαισθησία.Ένα βιβλίο που αποκαλύπτει τη δύναμη της φαντασίας ως όχημα αναπαράστασης της ζωής στις διαστάσεις της σκέψης και της δράσης ανθρώπων που έζησαν πριν από μας και συνεχίζουν να ζουν στη θάλασσα των ιστοριών  της λογοτεχνίας, στην αιωνιότητα του σύμπαντος κόσμου.

Άγγελα Μάντζιου - Απρίλιος 2014 - ulture.thessaloniki-portal.gr

 

3.To ομολογώ· και αμαρτία εξομολογημένη ουκ έστιν αμαρτία. Εάν θεωρηθεί αμαρτία το ότι στον μαγικό, εφιαλτικό αλλά και λυτρωτικό κόσμο του Ματίας Αλμοσίνο εισήλθα διστακτικά.
Πώς μπαίνεις σε άγνωστο σπίτι καλεσμένος και μιλάς μονολεκτικά στην αρχή, κοιτάς φευγαλέα, κάθεσαι άβολα στην άκρη του καναπέ, αρνείσαι το κέρασμα; Περίπου έτσι αισθάνθηκα διαβάζοντας αρκετές από τις πρώτες σελίδες, όπου ο Ισίδωρος Ζουργός, σοβαρότατη και ακμαιότατη παρουσία στη λογοτεχνίας μας, παραδίδεται στο συναίσθημα και στην ομορφιά των λέξεων. Τις οποίες γνωρίζει, λατρεύει, υπηρετεί. Και τις οποίες, όμως, πρέπει και να καθυποτάσσουμε όταν αντιλαμβανόμαστε ότι κινδυνεύουμε να μας κατακλύσουν για διαφόρους λόγους, με πρώτον και κυριότερο αυτόν της συγκίνησης.
Ανθρώπινο και κατανοητό. Όπως όλα όσα ενυπάρχουν στις σελίδες του Ζουργού είναι παρομοίως ανθρώπινα και κατανοητά. Θα έλεγα και πανανθρώπινα, αλλά είναι νωρίς ακόμη.
Τέλος, η αιτία είναι μάλλον ότι με ξένισαν ή με ψύχραναν φράσεις όπως «Οι νύχτες του χειμώνα, έγκυες στη φυσική παγωνιά, μεγάλωναν και φούσκωναν σαν την κοιλιά της Έστερ» ή «Τα γυμνά του πόδια φιλούσαν το τριφύλλι και τις κοντές ανεμώνες, ενώ τα δάχτυλά του δάκρυζαν απ' τις σταγόνες της πρωινής δροσιάς. Στο πρόσωπό του είχε το χάρτη του ουρανού...».
Όμορφα δεμένες λέξεις, καθαρές και διαυγείς, ποιητικές· το παθαίνουμε όλοι οι συγγραφείς: μεθάμε με τις εύγλωττες και εύχυμες λέξεις, τις σπάνιες εικόνες. Συμβαίνει όμως, και όχι σπάνια, πίσω από αυτές να καραδοκεί η δοκιμασία, ο καταναγκασμός, κάποτε και η κόλαση.
Όπως εδώ. Που δεν παρακολουθούμε συνεπαρμένοι ένα ηρωικό έπος, παρά το έπος του Ανθρώπου. Ακριβώς. Ένας Άνθρωπος. Θηρίο στη μεγαλοσύνη του· άνθρωπος θεριό και άνθρωπος θεός. Και ο ήρωας στο μυθιστόρημα Σκηνές από τον βίο του Ματίας Αλμοσίνο προχωρεί ερήμην των ευγενών αισθημάτων που εκφράζονται με λέξεις καμιά φορά περίτεχνες, γιατί ο ίδιος είναι και το αίσθημα και η λέξη. Αν γίνομαι κατανοητή. Είναι και η αλήθεια και η οδός.
Έτσι όπως ακριβώς είχε αυτοπροσδιοριστεί Εκείνος. «Εγώ είμι η οδός και η αλήθεια και η ζωή· ουδείς έρχεται προς τον πατέρα ει μη δι' εμού. Ει εγνώκειτέ με, και τον πατέρα μου εγνώκειτε αν...» Απάντηση στο ερώτημα του Θωμά: «Κύριε, δεν ξέρουμε πού πηγαίνεις. Πώς μπορούμε να γνωρίζουμε την οδό;» (Κατά Ιωάννην, κεφ. 14).
Και εννόησαν και κατενόησαν οι εγγύτατοί Του τον ομογενή τους, αλλά και ομόφυλο όλου του κόσμου, έτσι όπως πολύ αργότερα ο ομοεθνής Του γιατρός και ταξιδευτής Ματίας, εκών άκων, ή ίσως υπακούοντας σε κελεύσματα της φύσης ή της καρδιάς, έγινε ο πολίτης του κόσμου του και της εποχής του. Και ο Αμνός, επίσης. Και ας μη θεωρηθεί ιεροσυλία αυτό, διότι είναι παρακινδυνευμένο ή εσφαλμένο να αποσιωπούμε την ανθρώπινη φύση Του. Εξάλλου, με αυτήν τη φύση πλησίασε τον άνθρωπο και τον τοποθέτησε στο πλάι του εις τους αιώνας. Ας είναι.
Αυτά, για να συνεχίσω ιστορώντας ότι αφότου ο Αλμοσίνο ενηλικιώνεται, και ζυμώνεται μες στις κακουχίες, τον αγώνα, την αγάπη, τα ταξίδια, τη γνώση, το μυθιστόρημα συν τω χρόνω γίνεται πυκνό, απαιτητικό, απερίγραπτα ενδιαφέρον, αποκτώντας και αυτό τα χαρίσματα του εξαίσιου και αγαπητότατου πρωταγωνιστή: στόχους και στοχασμούς, θέαση της ψυχής του ανθρώπου αλλά και αντίληψη της ύλης και της διαπερατότητας του κόσμου, ταπεινότητα εμπρός στο πάνθεον των πνευμάτων που οδήγησαν ακόμη και μέσα από κρεουργήσεις τους λαούς εμπρός, ισορροπία και σεβασμός στην εποχή κατά την οποία όλα ψυχορραγούσαν και όλα ανασταίνονταν ή κυοφορούνταν· τέλος, την τοποθέτηση του ανθρώπου υπεράνω όλων των αξιών της ζωής, την εξύψωση του πνεύματος και την επιστροφή στις πηγές της ανθρωπότητας όπως είναι η έρευνα, η αλληλεγγύη, η συνοδοιπορία, η αγάπη έστω και προς την πέτρα ή στο ξερό χορτάρι. Δίχως να παραβλέπουμε την πραότητα με την οποία ήταν προικισμένος ο σεπτός ήρωας του Ζουργού.
Βλέπετε, ποτέ δεν είχε φανταστεί ο Ματίας Αλμοσίνο, από τη Βασιλεία της Ελβετίας, θεωρούμενος γιος του πιλοποιού και περουκοποιού Τομπίας, ενώ στην πραγματικότητα ήταν ο μονάκριβος του Ισαάκ, λογιστή από το Άμστερνταμ, ότι η ζωή τον προόριζε για τέτοια ταξίδια· σώματος, διάνοιας, ψυχής. Από τον Οκτώβριο του 1656, οπότε και υποδέχτηκε τον θείο του και αδελφό του πατέρα του στην ξύλινη αποβάθρα του Ρήνου, οι μέρες μα και οι νύχτες του άρχισαν να τρέχουν σαν καθαρόαιμα σε αγώνα. Βεβαίως καθαρόαιμα, καθώς ο νεοφερμένος Εβραίος του Άμστερνταμ, δίδυμος αδελφός τού μονάχα κατ' όνομα πατέρα του, θα άνοιγε ευλογημένες διόδους στις φλέβες τού σχεδόν εντεκάχρονου αγοριού, που τον ζέσταινε το πατρικό αγαπημένο σώμα τις παγωμένες νύχτες που προηγήθηκαν της μεγάλης και ανεπίστροφης φυγής...
Δρόμοι και άλλοι δρόμοι. Πολιτείες και άνθρωποι λογής λογής. Θάνατοι και νίκες επ' αυτών. Απώλειες και θρίαμβοι. Αγάπες, μεθύσια χαράς και τα Τάρταρα. Έρωτες θεών και ανθρώπων, ασθένειες θανατηφόρες, λοιμοί, ιάσεις, πένητες, πόλεις, πόλεμοι, έρευνες, κατακτήσεις, λιμάνια, ταξίδια, σκαμπανεβάσματα, σκλαβιά. Και ο Άνθρωπος. Ο ταπεινός, ο πράος, ο κρυπτοεβραίος Ματίας, ο καλυμμένος από τον μανδύα της προσφοράς και της ειρήνης. Ασφαλώς και της προόδου και εξύψωσης του Γένους των ανθρώπων.
Ecce homo. Ίδε ο άνθρωπος.
Βιβλίο συναρπαστικό.
 

Ελένη Σαραντίτη - 21 Ιουλίου 2014 - diastixo.gr

Δείτε όλες τις παρουσιάσεις-κριτικές βιβλίων

Copyright 2018   Δ.ΜΑΥΡΟΜΑΤΑΚΗΣ-Γ.ΖΗΣΟΥΔΗΣ Ο.Ε. All rights reserved
Όροι Χρήσης  |  Δήλωση Απορρήτου